Als je een SUV uitbrengt dan moet het voor een fabrikant duidelijk zijn dat je in een redelijk volledig gevuld marktsegment gaat concurreren. Van betaalbare Koreaanse creaties via Japanse varianten tot peperdure Duitse modellen. Een vijver vol met vis waar je induikt. Dan kun je alleen concurreren als je een haai in die vijver los kunt laten. En daar ontbreekt het de Mazda CX-7 nu net aan. Een erg goede auto maar zonder overtuigende kanten. Een netjes afgewerkt interieur maar net iets te gedateerd. Een mooi lijnenspel buitenom maar niet uniek. En wil je in dit segment marktaandeel pakken dan zul je onderscheidend moeten zijn. Als het niet door het uiterlijk is dan via de prijs.
Niet dat de auto geen erg prettige reisgenoot is. Eigenlijk doet de diesel in de door ons gereden variant onopvallend zijn werk. Vanaf 1800 toeren gaat het stevig vooruit, en heb je eigenlijk altijd voldoende power ter beschikking. Tot de 180 kilometer gaat het ronduit snel, daarna heb je wat meer meters nodig om de topsnelheid te halen. Voor Nederland totaal niet belangrijk, maar voor reisauto’s zoals de CX-7 een best aangename zaak om met groot gemak op 160 te kunnen cruisen. Helemaal leuk wordt het als je de 270 Pk sterke turbo benzine rijdt. Wat een ongelofelijk powerpack is dat! De motor begint net als de diesel helemaal onder in de toeren te trekken en zorgt er daarna voor dat je steeds sneller onderweg bent. Voor Hollandse begrippen vaak illegaal snel. Tot 200 gebeurt dat ook nog op een volledig relaxte mannier. Hooguit wat extra windgeruis, maar als je een auto van deze afmetingen met zo’n snelheid verplaatst moet er ook een hoop wind wijken. In beide varianten zit een prima bedienbare 6 versnellingsbak, helaas is er vooralsnog geen automaat leverbaar. Bij de benzine is het wat lastiger om de koppeling exact te bedienen. En waar de diesel al in de middenmoot eindigt als de verbruikscijfers ter sprake komen, schrik je van de hoeveelheid benzine die nodig is om de 270 paarden in de benzineversie tot leven te wekken.
De klokkenwinkel is compleet en goed afleesbaar, maar misschien niet ieders smaak. Wat eigenlijk meteen in het oog springt is het erg kleine navigatieschermpje. Waar de concurrentie met een 16 cm of groter aanraakscherm werkt zit er hier ver weg in het dashboard een schermpje van postzegelformaat. De bediening via de toetsen op het stuurwiel werkt goed, maar wat verbazing wekt is dat je niet voor een Nederlandstalige routebegeleiding kunt kiezen. En waarom bij het overschrijden van de grens dit volledig overbodig met luid volume wordt gemeld is mij een raadsel. Ook veroorzaakt de enorme hoeveelheid toetsen op de radio er voor dat je vaak zoekt naar een functie. Die zal er wel zijn, alleen zie je door de knoppen het bos niet meer. Zowel voor als achter heb je ruime zitplaatsen, passend bij het prima comfort dat deze auto biedt. De stoelen geven een prima steun, en ook de instap is ronduit aangenaam. De hoge tildrempel van de grote bagageruimte is een voor dit autotype algemeen probleem.
hello it's me